ก็เต็มที่ได้แค่นี้แหละ

posted on 25 Apr 2012 14:45 by veenasyamashita  in Fiction
เอนทรี่นี้ขอบ่นโดยเฉพาะ (ได้ข่าวว่าเกือบทุกเอนทรี่คือการบ่น ละเมอ เพ้อ คลั่ง??)
 
 
เรื่องของเรื่อง...
 
กำลังเซ็งงานในหน้าที่ที่ทำยังไง้ ยังไงก็ยังคั่งค้างโดยไม่ได้ตั้งใจ และทำเต็มที่แล้ว แต่มันออกแนวเกินขอบเขตอำนาจในมือ ด้วยความที่เป็นแค่ลูกน้องแถมเป็นระดับลูกกระจ๊อกอีกตะหาก การที่จะไปบังคับ บัญชาหัวหน้า ผู้บริหาร ให้จรดปากกาเซ็นชื่อในงานได้แต่ละครั้ง มันทำไม่ได้
 
 
ความสามารถคนระดับปฏิบัติการคือทำเสนอ และชี้แจง ซึ่งผู้ใหญ่จะพิจารณา เซย์เยส เซย์โน มันอยู่ที่ดุลยพินิจของเค้าเอง เราก็ได้แต่รอ ร๊อ รอ แม้ว่างานที่เสนอมันจะเนิ่นนาน เสนอไปแล้วเป็น 2-3 สัปดาห์ หรือต่อให้มันจะถึงดิวของอีกฝั่งที่เค้าร้องขอ หรือแจ้งเรื่องมาแล้วก็ตาม ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
 
 
ก็เลยออกอาการเซ็งจิต ชีวิตบัดซบ เค้าก็ไม่ได้ว่าผิดเราทำงานช้าหรอกนะ แต่ก็นอยด์แทนคณะทำงานเล็กๆ นอยด์แทนตัวเองอีกหน่อยๆ ที่ไฟท์ติ้งกันสุดฤทธิ์จนมันเสร็จในกำหนด (ก่อนด้วยซ้ำ) แต่มันมาช้าแค่รอลายเซ็นต์ผู้มีอำนาจลงนามแค่แกร๊กเดียว ผลแห่งความพยายามหลายเดือนที่ผ่านมา กลายเป็นอากาศธาตุไปในทันที
 
 
แล้วยิ่งถ้ามันเลยดิว เลยช่วงที่เค้าต้องการไปแล้ว ส่งไปไม่ได้ใช้ประโยชน์ หรือไม่ทันสรุปของเค้า ก็ไร้ค่าอีก ถ้าเป็นอะไรที่เห็นพ้องมันก็แล้วไป แต่มันดันมีสิ่งที่ไม่เห็นพ้องแล้วแย้งเค้าด้วยนี่สิ ก็กลายเป็นว่าต้องโดนมัดมือชกให้ปฏิบัติตามเค้า แม้ไม่ต้องการ หรือบางอย่างมันทำไม่ได้ ได้ไม่เต็มที่ เฮ้อ!!
 
 
(จะมีใครเข้าใจมั้ยเนี่ย บ่นบ้าไร้แก่นสารจริงๆ นะ)
 
จบห้วนๆ